Luha Ng Kahapon: Chapter I

Lagi na lamang ako naglalakbay... Sa madilim na daigdig na ni walang sinomang nakakatunghay... Isang lihim, mga kalungkutan na kailanman ay di madaling maunawaan... Hindi ko maunawaan bakit sa dinami-dami ng mga taong pwedeng makaranas ng ganitong pangyayari, bakit ako pa? Ito ang aking kasaysayan....

Ako si Anton. Isinilang ako sa isang munting baryo sa Tiaong. Panganay ako sa anim na magkakapatid at ang aking mga magulang ay mga simpleng magsasaka lamang. Masaya naman ang aking pamilya kahit simple lamang ang aming pamumuhay. Ang aming tahanan ay puno ng tawanan at walang araw na hindi namin pinaparamdam sa bawat isa ang aming pagmamahalan.. Ngunit tulad ng isang magandang panahon dumarating din ang unos...

"Martha, anong nangyari sayo?!" ang malakas na pagtawag ng aking ama sa aming ina. Dali-dali akong bumaba noon sa aming bahay at nakita kong ang aking ina ay nakahandusay sa harap ng aming bahay. Hindi ako makagalaw sa aking nakita. Ang aking ina na hindi ko kailanman nakitaan ng kahinaan. 

"Ma anong nangyari sayo?! Ma gumising ka po..." ang pagsigaw ng aking nakababatang kapatid na si Manuel. Hindi namin lubos na maunawaan kong anong nangyari sa aming napakalakas na ina. Ang aking mga kapatid ay patuloy sa pag-iyak habang ang aking ama ay tila nagupo ng matinding takot. Nasa ganito kaming ayos ng dumating ang aming kapitan-barangay at nagmadaling tulungan ang aming ina. Ilang sandali lang nakarating na kami sa hospital sa bayan. Ang lakas ng kabog ng aking dibdib sa mga sandaling yun. "Ano kaya ang sakit ng aking ina?" yan ang walang humpay kong tanong sa aking isipan. "Sana Panginoon hindi po malala ang sakit ng aking Mama? Lord please...", ang aking pakiusap sa langit. Pinagmasdan ko ang aking ama na walang tingil sa pagparuot-parito, halatang binabagabag ang kanyang kalooban.

Nasa ganoon kaming ayos ng lumabas ang doktor na tumingin kay ina. "Sino po ang pamilya ng pasyente?," tanong ng doktor.

"Ako po ang asawa ni Martha, Reynaldo po," habng inaabot ang kanyang kamay dito. "Ano po ang kalagayan ng asawa ko dok?."

"Reynaldo wag sana kayong mabibigla sa sasabihin ko ngunit ang asawa nyo po ay inatake po sa puso." Sa pagkakarinig ko rito ay hindi ko napigilan ang aking sarili na tumangis at humagulgol.... Ano na kaya ang mangyayari sa pamilya ko?

LOST, Yet Again

Yeah I got lost again....

Ang super melancholic na ako

I am ALWAYS like this

I keep on looking but find it very difficult to stay

I lose, I loss and I lost MYSELF yet again.....

Sometimes tama nga siguro ang mga friends

I'm difficult

Difficult in a sense na hindi ko alam kung saan ba ko dapat mag-fit

Where I will find PEACE,

With it's true meaning ha...

I wish I know where

But yeah I think I'm still at a loss

I lose myself in my own mind

I lost everything in my own game....

MY LOSING GAME...

but still there's nothing else I need to do

BUT MOVE ON!!!!

Welcome back to me here in my wall!!!!!
Such a melancholic day today!!!!!
Wish you are here by my side to ease this dreadfulness and sadness in my life!!!!!

I Am Tired!!!!!!!

Yes!!!! You heard me right I'm tired!!!!
Pagod na pagod na akong maging father and mother to everyone in our family.........
I am not a personal bank book that anytime you can all withdraw from........
I am not an ATM that is open 24 hours 7 days a week 365 days a year......
No!!! I'm starting to had enough of this.......
Sumabay pa ang dilemna ko sa aking lovelife......
Bakit ganun na lang parati?!!
I'm always get on trouble
and to top it of dumarating ang problem kung kailan walang natitira sayo?!
I hate this!!!
I hate this so much!!!!

When will I suppose to know that I am with the one I love?
Drama?!!
Yes I guess you can say that.......
Arte.....
Oo I know.......
Hay....
When will I get over this feeling?!!!

My First Time!!!!

If I remember it correctly it was when I was, ok mejo shocking to but true, when I was eleven years old!!!
Huwatttt!!!!
Yeah I know some of you may think that yeah your such a fucking faggot kaya it's really the truth......
hehehehehe.......
Ok let's start it from the beginning.....
Let's call the perpetrator Kuya Louie, Kuya Louie is our school's janitor slash maintenance officer slash dance choreographer.
It all happened, I think it was a Thursday, I saw him cleaning our school's stage then. Oo aaminin ko malandi ang yours truly kasi even before crysh ko na si Kuya Louie. His macho, moreno, matangkad and most of all cute...... hehehe (nagwewet and lola nyo!!)
He was shirtless then and oh my God the physique major na major, anong sinabi ni Dingdong sa abs, well as I continue parang nakita ng lolo nyo na nakatingin sa kanya ng malagkit ang batang hitad while wetting my lips pa as if kumakain ng ice cream sa ilalim ng araw.........
He called me and said, "gusto mo makita?" and I reply, "ang ano po?"
"Ang t_ti ko, gusto mo?"
"Ewan ko po." with matching beautiful eyes ang hitad.
"Ok lang kung gusto," he said and I think nalibugan na po ang lolo nyo bukas of my mapungay na eyes.... hehehe
"Sige po kung ok lang."
"Dun tayo sa likod ng stage......"
and by the way konti na pala people sa school then cos fast school hours na yun and don't ask me why I'm still there because that will be part of my upcoming entries......
Back to the issue at hand.....
I said," ok po"
slowly we walked towards the backstage at nang nandun na kami he close the door behind us and slowly pulling his fly down and revealed ihs massive toooot!!
Ano sa tingin nyo reaction ng malanding bata??
Yup TAMA nashock ako and then all of a sudden I exclaimed,
"Wow Kuya ang cute naman!!!!"

to be continue........

"Oo Mama, Papa bakla ako!!!" that is my response to my mother's sudden question on the dreaded January 1, 2010.
Oh bongga diba I welcomed the New Year with a Bang.... PAK.....